Поиск по сайту:

Понедельник 23 Октября 2017 года

Зачислите меня...
Наши реквизиты
Проекты организации
Вековая дружба
Известные уроженцы Мы любим шутить
Кухня - рецепты Сюника
Наше творчество
Обратная связь
Контакты
 

 

    Сурен Айвазян

     

     

    АЙВАЗЯ́Н Сурен Бахшиевич - армянский советский  писатель.

     

    Родился 27декабря 1914г. (9.I.1915), с. Хндзореск, Горисского р-на Арм. ССР] Чл. Коммунистич. партии с 1940 г.

    В 1942 окончил филологический факултет Бакинского университета. Участник Великой Отечественной войны. Печатается с 1935 года. В центре творчества Айвазяна - настоящее и прошлое Армении, жизнь людей горных сел. Сборники рассказов «Жители глубокого ущелья» («Хорадзорцы», 1951), «Совесть» («Хихчы», 1957, в рус. пер. - «Зангезурские рассказы», 1958), романы «Горцы» («Лернер», 1955), «Протяни руку, жизнь» («Тур дзеркт, кянк», 1959, рус. пер. 1963), «Доброе утро» («Бари аравот»,

    42 1964, рус. пер. 1969). Автор историч. романа «Судьба армянская» («Джакатагирн айоц», 1967, рус. пер. 1975), сб. белых стихов «Запорошенная весна моя» («Гарунс дзунери так», 1972).

    Умер 20 мая 1981 г. в Ереване. Похоронен в родном селе Хндзореск, в саду собственного дома.

     

     

    Описание книги: Судьба армянская

    Сурен Айвазян - писатель, занявший свое место в армянской литературе, автор многих произведений, снискавших признание читателей. В основу романа "Судьба армянская" легли подлинные события истории Армении конца XVII - начала XVIII веков, когда вопрос спасения и дальнейшего существования нации ставился в прямую зависимость от взаимоотношений с Россией. По этому сложному пути проходит Исраел Ори - лицо историческое, биография которого стала сюжетным стержнем романа.

     

    У могилы писателя в день рождения.

    ՍՈՒՐԵՆ ԱՅՎԱԶՅԱՆ

    «Հայրենիքը մեկն է լինում և ընդմիշտ...»

    Էդ անտեր ծննդավայրի կարոտն ուրիշ է: Որտեղ գնում, ուր էլ լինում եմ, միևնույն է, ուշքս ու միտքս մի բանի վրա է՝ ե՞րբ պիտի լինեմ իմ Զանգեզուրում, իմ գյուղում: Երբ պիտի հայտնվեմ ինձ հարազատ մարդկանց շրջապատում: Չգիտեմ ով ինչպես, բայց ես ոնց որ կախարդված լինեմ: Զարմանալի բան է: Ինձ բախտ է վիճակվել լինել աշխարհի զանազան երկրներում: Հազար բան եմ տեսել, հազար-հազար մարդկանց եմ հանդիպել, բայց այն ամենը, ինչը կապված է եղել իմ ծննդավայրի հետ, աչքիս առջևից չի հեռացել:
    Լիբանանում, Ռուսաստանում, թե Ֆրանսիայում քնիս մեջ ծննդավայրիս մասին էի երազ տեսնում: Փարիզի շքեզ լույսերը չքանում էին աչքիցս և իմ դեմ հառնում էր մանկությանս ուրվականը: Ռուսի, ֆրանսիացու, իտալացու մեջ ես հայ էի փնտրում, զանգեզուրյան պատկերներ էի պեղում Հռոմի, Վարշավայի, Բեռլինի փողոցներում:

    Դե արի ու բացատրիր, թե սա ի՞նչ է: Նախնյաց արյան կա՞նչ, մարդու հոգու անբացատրելի հատկությու՞ն, թե՞մարդուն դեռևս անհայտ մի աստվածային շնորհ:

    Սա չի՞ նշանակում, որ մարդկությունը պարտական է իր սկզբին, այն հողին, որի վրա առաջին անգամ չորեքթաթ է տվել:

    Ազգն էլ է նույն բանը:

    Այ, ես հիմա Այվազյան եմ: Աշխարհում էլի Այվազյաններ կան: Լիքը Այվազյաններ կան Երևանում, Գորիսում, գյուղերում... Տեսնես ո՞վ է եղել էդ առաջին Այվազը, որ մեզ բոլորիս Այվազյաններ է դարձրել: Ինչ իմանաս, գուցեև եղել է մեր Թորգոմ նահապետի հարյուրերորդ սերունդը: Գուցեև իմ ապուպապերից մեկը կռվել է Ավարայրի ճակատամարտում և, ո՞վ գիտե, գուցեև ես պատմահայր Խորենացու հեռավոր ազգականն եմ:

    Մենք նույնարմատ, նույն քոթուկից սերված ժողովուրդ ենք: Մեր լեզվով մեզ հայ են ասում, ուրիշ լեզուներով՝ արմեններ: Այդ պատճառով էլ մեր ժողովրդի կեսի անունը Հայկ ու Հայկարամ է, մյուս կեսինը՝ Արա ու Արգիշտի, Արմեն ու Արմենակ: Մեր պատմությանը համահուչ ունենք նաև Վարդաններ, Տիգրաններ, Դավիթներ, Մեսրոպներ, Սասուն ու Սահակ, Աշոտ ու Ներսես, Գրիգոր ու Երվանդ... Բայց հասկանալի ու անհասկանալի է, թե ինչու՞ Յուրիկ, Բորիկ, Մելսիկ, Մայքլ, Ջոն ու Սաշիկ-մաշիկ...
    Մեր երակներում հինգ, տասը, տասնհինգ հազար տարվա նախ-նախահայի արյուն կա: Դե արի ու մի սիրիր քո ժողովրդին: Դե արի ու մոռացիր հողդ, հայրենիքդ, ծննդավայրդ:
    Ես հասկանում եմ անհայրենիք հայերին, բայց չեմ արդարացնում նրանց, չեմ ընդունում նրանց հեռավորությունը: Ախր ինչպես կարելի է հայրենիքից երկու օվկիանոս հեռու լինել և ապրել ինքնագոհ, ինքնաբավական: Դրսում ավելի շատ հայ է ապրում, քան ներսում: Ես չեմ հասկանում՝ Սփյուռքը հայրենի՞ք է, թե՞ մի քանի հայրենիքների գումար: Չէ՞ որ հայրենիքը մեկն է լինում և ընդմիշտ:

    Կարելի՞ է հայերեն չիմանալ ու հայ լինել: Հնարավո՞ր է անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն ու արաբերեն երգել ու Կոմիստաս սիրել:
    Հետաքրքիր է, Լոս-Անջելեսում, Փարիզում, Մոսկվայում ապրող հայերից քանի՞սն են մի երկու-երեք, տասը տարի հետո հայ մնալու: Դե ասացեք տեսնեմ, ո՞ր ֆրանսիացին հայ կդառնա:

    Սու՞տ է, թե՞ ճիշտ է հայրենիքը: Եթե ճիշտ է, մարդիկ ինչու են հեռանում իրենց պապերի երկրից:

    Մի ամբողջ Հայաստան ջնջել, կործանել է թուրքը: Մազապուրծները գաղթել-ցրվել են աշխարհով մեկ: Դա միանգամայն հասկանալի է: Բայց այսօր էլ հարյուրներով, հազարներով լքում են իրենց երկիրը: Ինչու՞: Ի՞նչ է եղել: Թող մի քիչ էլ վատ ապրենք: Հո՞ չկործանվեցինք: Չգիտեմ, սիրտս ցավում է մեր հող ու ջրի համար, մեր նախնիների կորած շիրիմների համար...

     

    << Вернуться на главную страницу

    Рейтинг@Mail.ru

    Редактор и консультант портала Айрумян Г.Е. e-mail: haga48@mail.ru
    Межрегиональная общественная организация "Давид Бек"
    2011г. © syunik.ru
    Разработка сайта — Веб-студия "НТТР"